รูปนี้ -> Ola Bini โปรแกรมเมอร์ เด็กแนวตัวจริงเสียงจิง ไม่เกี่ยวกับหัวข้อแต่อยากเอามาลง

เลยเอากะเขามั่ง “programmerที่ดี ทำได้แต่งานที่ดี แต่ programmer เลวทำได้ทุกอย่าง” อันนี้เป็นความชอบส่วนตัวตั้งแต่สมัยเด็กเวลา ดูหรืออ่านการ์ตูน ผมจะชอบมากกะพวก ตัวเอกที่กลมๆมีทั้งด้านดีด้านเลว หรือแม้แต่ตอนนี้ ที่ สามก๊ก เอามาฉายทาง TPBS ผมก็ยังคงชอบตัว โจโฉ มากกว่า เล่าปี่ ฮ่าๆๆๆ

ไม่รู้ว่า มันออกยังงี้ได้ยังไง แรกสุดมันคือ อาการเบื่อแล้วก็เหนื่อย จังหวะกับเพื่อนบวช เลยกะไปงานบวช ซะหน่อยแต่พอมาถึงเท่านั้นแหละไหนๆก็มาแล้วก็ ไปให้สุดเลยดีกว่า
เริ่มต้นที่เย็นวันศุกร์ที่ 14 ณ สายใต้ใหม่ ตอนที่ไปถึงก็ ยังไม่รู้เลยว่ามีรถเที่ยวกี่โมงกันแน่ พอไปถามที่ขายตั๋ว รถเท่านั้น ฉุนแตกแทนที่คนขายจะพูดดีๆกลับมาว่าอีก ว่าน้องนี่มันกี่โมงแล้ว ในใจคิดทันทีเลยว่าถ้ากูรู้กูก็มาทันสิวะ หวยงวดแรกก็เลยออกที่ รถเอกชน สุดยอดเป็นการเดินทางที่ทรมานดีแท้ 14 ชั่วโมง ปกติเวลานั่งรถกลับบ้านที่พะเยา ก็ประมาณ 10 ชั่วโมงก็คิดว่ามันคงไม่นานกว่านี้ แต่ที่ไหนได้ล่อไป 14 ชั่วโมง ก้นด้านคับมันช่างทรมานและโหดร้ายดีแท้ พอมาถึงสตูล เพื่อนก็มารับแต่ให้เลือกว่าจะกินหรือจะอาบน้ำก่อน ไม่ต้องคิดเลยกินก่อน เพราะหิวมาก แรกสุดจะไปกิน มะตะบะที่ดังที่สุดของจังหวัดแต่เศร้ามากร้านปิด เลยไปนั่งกินติ่มซำแทน หลังจากนั้นก็ไปอาบน้ำแล้วตระเวนทัวร์ตัวเมืองสตูล (more…)

พราย concert คงไม่ใช่งานแสดงที่ พรั่งพร้อมไปด้วยแสงสีเสียง แต่เต็มไปด้วยพลัง อาจเป็นเพราะ คนที่มาดูส่วนใหญ่ก็เป็นเหล่าเพื่อนพราย ชื่อของ “พราย” ค่อนข้างอยู่ในวงที่จำกัด แล้วนานๆ จะมี concert สักครั้ง ที่จริงครั้งนี้จะมีการแสดงแค่รอบเดียวแต่เอาเข้าจิงต้องเพิ่มเป็น 4 รอบ ตัวผมเองกว่าจะได้บัตรก็ต้องใช้กำลังภายในไปพอสมควร ของเค้าหายากจริงๆ

ใครที่เคยฟังเพลง พรายผ่านหูมาบ้างคงจะสัมผัสได้ถึง ความเกรี้ยวกราด ความเหงา ความหม่นและการเล่นกับสัญลักษณ์ที่ใช้เปรียบเปรยในเพลง ซึ่งถ้ามองในเชิงศิลปะถือได้ว่าหาตัวจับยาก แต่ถ้ามองในแง่การตลาดมันเป็นการเสี่ยงครั้งยิ่งใหญ่เพราะงานลักษณะนี้ คนไทยไม่ชอบเอาซะเลย เหมือนการวัดใจกลายๆคือถ้าชอบก็ชอบเลย ไม่ชอบก็ไม่ฟังเลย แต่งานของพรายถือได้ว่ามีอิทธิพลต่อ วงดนตรีรุ่นหลังหลายๆวง ที่ถ้าบอกชื่อแล้วร้องอ๋อ ก็คงเป็น modern dog กับ apartment คุณป้า

บรรยากาศเริ่มต้นด้วยการจุดเทียน ซักพักพรายก็ปรากฏตัวขึ้นบนเวทีพร้อมกับเพลง เข้มแข็งไว้คนดี แต่ท่อนแรกก็ทำให้ผมสะอึก ยิ่งท่อนที่ร้องว่า “ฟ้ามืดจึงเห็นดาวสวย มีความเศร้าช่วยให้เข้าใจ ชีวิตจึงต้องอดทนไว้ เพื่อให้ฝัน ไม่ตาย” จุกเลยครับเพราะมันทำให้ย้อนกลับมาคิดถึงตัวเอง บรรยายมากไปก็คงจินตนาการไม่แจ่มชัดนัก ไปดูภาพ บรรยากาศกันเลยดีก่า

บรรยากาศ ก่อนโชว์ (more…)

“มันก็แค่เรื่องของผู้ชายที่ขาดความมั่นใจและไร้เป้าหมายในชีวิต มีชีวิตลองผิดลองถูกไปเรื่อยๆ” ข้อความสั้นๆแต่โดน เจอใน blog ของ คุณcoffee2 เพราะนั่งคิดงานไม่ออกเลยนั่งหาอะไรอ่านไปเรื่อยจนเจอ blog คุณcoffee2 ที่ พูดถึงหนังสือเรื่อง การปรากฏตัวของหญิงสาวในคืนฝนตก

หรือชีวิตผมมันคงเป็น ยังงั้นจริงๆ เพราะจนนาทีนี้ก็ยังชอบที่จะลองผิดลองถูกไปเรื่อยๆ บ่อยครั้ง ที่เพื่อนหรือคนรอบข้างมักจะบ่นให้ได้ยินว่า มึงจะเอาไง กะชีวิตมึงลองดูคนอื่นเค้าบ้าง……… แต่สุดท้ายก็นะ แล้วถ้ามองกลับกัน หรือว่ามันจะเป็นบททดสอบที่ทุกคนต้องก้าวผ่านมันไปให้ได้ คำตอบมันมีในใจของแต่ละคนครับ เพราะผมคิดอยู่เสมอว่าทุกคนย่อมมีทางเดินของใครของมัน บ่อยครั้งที่เราได้รู้จัก หรือคบหากับใครซักคนก็เป็นเพราะว่าเส้นทางมันมาบรรจบกัน แต่ถึงที่สุดทางเดินมันย่อมไม่มีทางเหมือนกันไปได้ตลอดครับ ฮ่าๆๆ

ถ้าจะให้อธิบายแบบ บ้านๆ คือเริ่มจาก

1. init
2. load state
3. load
4. process พวก event ต่างๆที่เกิดขึ้นกับ component
5. save state
6. render control
7. unload

• ในส่วนของ ชั้น web ก็จะยืมมาจาก Tapestry
• ส่วน data access ก็จะมาจาก active record แล้วก็ Ibatis
• สุดท้ายก็การ config ดูไปมันคล้ายๆ กะ spring framework แต่ก็ไม่ใช่ซะทีเดียว

ในส่วนของ ชั้น web ก็จะมี life cycle ของตัวมันเอง บวกกับ component ที่มากับตัวprado เอง หรือ ถ้าไม่พอใจก็สามารถที่ จะสร้าง component ขึ้นมาเองตามอัธยาศัย (หาอ่านได้ที่ tutorial)

ประโยค มันโดนใจ มันเปนข้ออ้างที่ทำให้อยากเขียนเรื่อง SOA เพราะที่ผ่านมาก็แถกไถไปเรื่อยที่จะเขียน

ในกระทู้นี้ หลายๆ comment อ่านแล้วก็ตรงกับภาพที่ผมมีอยู่ในหัว รวมทั้งประสบการณ์ เสี้ยวหนึ่งที่ได้เข้าไปสัมผัสกับ SOA แต่เป็นในส่วนของ bpel
คือในการพัฒนา SOA นั้นมันกระทบเยอะจริงคับ เพราะมันเกี่ยวข้องกับชาวบ้านไปทั่ว ซึ่งแน่นอนในการพัฒนาอะไร ขึ้นมามันก็ต้องมี impact ที่จะเกิดขึ้นไม่ว่าจะด้านบวกหรือลบ ดังนั้นในการที่จะพัฒนาขึ้นมา ผู้ที่มีส่วนร่วมอย่างน้อยต้องมีภาพที่เหมือนหรือใกล้เคียงกัน ถ้าเทียบกับวง orchestra ที่มีทีมงานเยอะแยะ ไม่ว่า จะเป็นนักดนตรี conductor หรือพวก backstage ที่ทำหน้าที่อยู่ข้างหลังเวที ทุกคนต้องเข้าใจ theme งานที่จะสื่อออกมา รวมถึง script หรือ programe ที่บอกถึงหน้าที่ของแต่ละคน ทุกคนเปรียบได้กับ service เล็กๆที่มารวมกันเป็น service ก้อนใหญ่หนึ่งก้อน

พวกหน้าฉาก ก็จะมีภาษาในการที่จะสื่อสารหรือทำงานร่วมกัน โดยถ่ายทอดออกมาเป็นตัวโน๊ต บนบรรทัด 5 เส้น เทียบได้ประมาณ xml ในบริบทของการ implement ที่จะอธิบายถึงบทบาทของแต่ละ service ในการที่จะถูก request และ response ออกมา โดยจะมี conductor ( ประมาณ bpel )คอยคุมจังหวะของเพลงอีกทีนึงว่าช่วงนี้ถึงคิวของเครื่องดนตรีชนิดใดที่จะเด่นออกมา หรือในการตัดสินใจที่จะแก้ปัญหาเฉพาะหน้า เพราะในการแสดงทุกอย่างมันสามารถเกิดขึ้นได้

ตัวอย่าง เช่น ช่วงที่ส่งให้ไวโอลิน solo หรือในการรอ respone จาก human task ถ้ามีการส่ง respone กลับมาแล้ว แต่บังเอิญ ระบบเกิดข้อผิดพลาดขึ้นมา ไม่มีการรับรู้ถึง response มันต้องใช้บริการของ conductor แล้วว่าจะให้มันมุ่งต่อในทิศทางใด